Door ons perceel loopt een vertakking van de Peelrandbreuk. De Peelrandbreuk is een breuk in de aardkorst, die door alle aardlagen heen tot aan de oppervlakte komt. Het is een breukzone, van Oss tot Roermond, met vertakkingen en meerdere, min of meer evenwijdige breuken. Door de breuk wordt de natuurlijke afstroming van grondwater geblokkeerd. Hierdoor wordt een groot deel van het grondwater omhoog gedwongen en verschijnt het als kwel aan de oppervlakte. Daar komt het ijzerhoudende grondwater in contact met zuurstof. Dit water wordt wijst genoemd. De kleine ijzerhoudende deeltjes oxideren en geven een karakteristieke roodbruine kleur aan het water en de grond.
Eeuwenlang heeft de mens gebruikgemaakt van wat het land van Peel en Maas te bieden heeft. In de middeleeuwen ontstonden er kleine dorpen en werd het moerasgebied benut om gezamenlijk vee te laten grazen, leem en zand af te graven, plaggen en turf te steken en bijenkorven te stallen. Alles kleinschalig en voor eigen gebruik. Na 1850 kwamen grootschalige ontginningen en turfwinning op gang. Uiteindelijk zijn door menselijk ingrijpen de kenmerken van de Peelrandbreuk voor het grootste deel uit het landschap verdwenen.
Hoe bijzonder is het dan ook dat de vorige eigenaar van ons perceel dit kleine stukje teruggaf aan de natuur door, in samenwerking met Natuur Netwerk Brabant, zoveel mogelijk oorspronkelijke elementen terug te laten komen.
Zo zijn de strokenweides van elkaar gescheiden door kleine ondiepe slootjes met elzenhagen en ligt er aan het einde van het perceel een grote amfibie vijver verscholen. Aan deze vijver kun je het wijst verschijnsel goed zien wanneer er grondwater naar boven komt dat door oxidatie een roestbruine kleur heeft en regenboogachtig glanst alsof er een laagje olie op ligt (foto). Ook is het water in de aangrenzende sloot vaak roodbruin gekleurd. De koeien die hier voorheen graasden dronken grondwater uit een grote kunststof bak, deze drinkbak heeft van binnen nog altijd een prachtige oranje rode kleur. Meer informatie vindt u in het boek “Breuken in het land van Peel en Maas” o.a. te koop bij VVV Deurne.
De door elzenhagen gescheiden weilandjes vormen niet alleen voor reeën en hazen een unieke habitat, maar ook voor onze paarden. Door deze groene paddock-paradise wandelen ze op hun eigen gevormde paden van de drinkplek, naar grasland en snoepen onderweg van de elzen, de meidoorns en de kruiden die ze tegenkomen. Ze vinden een natuurlijke schuilmogelijkheid voor zon, regen en stekende vliegen onder de lage takken van de kastanjebomen in de boomgaard of wandelen door naar de stallen waar ze kunnen slapen in het stro en knabbelen aan vers hooi.
Door ons perceel loopt een vertakking van de Peelrandbreuk. De Peelrandbreuk is een breuk in de aardkorst, die door alle aardlagen heen tot aan de oppervlakte komt. Het is een breukzone, van Oss tot Roermond, met vertakkingen en meerdere, min of meer evenwijdige breuken. Door de breuk wordt de natuurlijke afstroming van grondwater geblokkeerd. Hierdoor wordt een groot deel van het grondwater omhoog gedwongen en verschijnt het als kwel aan de oppervlakte. Daar komt het ijzerhoudende grondwater in contact met zuurstof. Dit water wordt wijst genoemd. De kleine ijzerhoudende deeltjes oxideren en geven een karakteristieke roodbruine kleur aan het water en de grond.
Eeuwenlang heeft de mens gebruikgemaakt van wat het land van Peel en Maas te bieden heeft. In de middeleeuwen ontstonden er kleine dorpen en werd het moerasgebied benut om gezamenlijk vee te laten grazen, leem en zand af te graven, plaggen en turf te steken en bijenkorven te stallen. Alles kleinschalig en voor eigen gebruik. Na 1850 kwamen grootschalige ontginningen en turfwinning op gang. Uiteindelijk zijn door menselijk ingrijpen de kenmerken van de Peelrandbreuk voor het grootste deel uit het landschap verdwenen.
Hoe bijzonder is het dan ook dat de vorige eigenaar van ons perceel dit kleine stukje teruggaf aan de natuur door, in samenwerking met Natuur Netwerk Brabant, zoveel mogelijk oorspronkelijke elementen terug te laten komen.
Zo zijn de strokenweides van elkaar gescheiden door kleine ondiepe slootjes met elzenhagen en ligt er aan het einde van het perceel een grote amfibie vijver verscholen. Aan deze vijver kun je het wijst verschijnsel goed zien wanneer er grondwater naar boven komt dat door oxidatie een roestbruine kleur heeft en regenboogachtig glanst alsof er een laagje olie op ligt (foto). Ook is het water in de aangrenzende sloot vaak roodbruin gekleurd. De koeien die hier voorheen graasden dronken grondwater uit een grote kunststof bak, deze drinkbak heeft van binnen nog altijd een prachtige oranje rode kleur. Meer informatie vindt u in het boek “Breuken in het land van Peel en Maas” o.a. te koop bij VVV Deurne.
De door elzenhagen gescheiden weilandjes vormen niet alleen voor reeën en hazen een unieke habitat, maar ook voor onze paarden. Door deze groene paddock-paradise wandelen ze op hun eigen gevormde paden van de drinkplek, naar grasland en snoepen onderweg van de elzen, de meidoorns en de kruiden die ze tegenkomen. Ze vinden een natuurlijke schuilmogelijkheid voor zon, regen en stekende vliegen onder de lage takken van de kastanjebomen in de boomgaard of wandelen door naar de stallen waar ze kunnen slapen in het stro en knabbelen aan vers hooi.
